Ref van de maand

MARTIJN LAMEIRE

Leeftijd: Bijna een tweede nieuwe voordeur
Aangesloten club: Club Roeselare

Op zo een typische mooie nawinternamiddag met wat zon en relatief veel wind, besloten we op pad te gaan. We wilden eens een niet zo alledaagse wedstrijd volgen en na een uitgebreide analyse van de matchen viel ons oog op een wedstrijd in de 3e afdeling A van de nationale dames. Het duel tussen SK Staden en K.V. Cercle Melle zou worden geleid door niemand minder dan Martijn Lameire (of de 'groten' zoals sommige leden hem ook wel eens zouden durven noemen.)

Onmiddellijk na onze aankomst en het tactisch kiezen van een goede observatiepost had Martijn ons gezien. Zijn ogen spraken boekdelen en we vermoedden dan ook dat hij het niet echt graag had dat we hem net in deze wedstrijd onder de loep namen. We hadden al snel twee dingen door: 1) Martijn was wel degelijk gemotiveerd en 2) zijn fluitsignaal viel op in de positieve zin. Dat laatste was zeer gevarieerd en duidelijk hoorbaar. De match ging intussen redelijk over en weer en het team van Melle (dat toch de betere ploeg was) kon midden de 1e helft de 0-1 maken. Martijn hield de teugels strak in handen en door zijn kordate manier van aanduiden wist men dat er niet onnozel moest gedaan worden. Toch bemerkten we ook nu en dan een lachje wanneer bepaalde speelsters enkele basisregels niet bleken te beheersen alsook wanneer hij de mogelijkheid zag om een beter zicht te hebben op de fijne vleeswaren van de meisjes. Na de koffie kwam Staden beter in de wedstrijd. Het duel werd wat bitsiger en er moest twee maal (terecht) geel getrokken worden. Toen de 1-1 op het bord kwam, verzuimde Melle om het gelijkspel om te buigen in een overwinning. De harde voetbalregel zegt dan dat je wel eens het deksel op de neus kan krijgen en in de slotfase werd het dan ook 2-1.
Finaal kunnen we zeggen dat Martijn met de nodige gezonde autoriteit op het veld stond. Hij volgde vlot zijn diagonaal en kwam kordaat tussen bij fouten. Daarenboven bleek zijn fluitsignaal (nog meer dan zijn gestalte) een zeer sterk(e) troef / wapen binnen zijn arbitrage. Als hij zich verder blijft op die manier inzetten en verzorgen, zou hij wel eens een zeer mooie carrière kunnen uitbouwen.

Nadat hij zich gewassen had (God weet wat hij nog heeft gedaan want het duurde lang...) hadden we nog een aangename babbel (met wat gerstenat) over de match en zijn scheidsrechterscarrière.
Drie tot vier jaar geleden in december volgde Martijn de cursus bij Roger en Luc. Na het examen eind januari - begin februari floot hij toch nog een vijftal wedstrijden. Het seizoen daarna gooide een sleutelbeenbreuk die hij had opgelopen op de training (hij was toen ook nog actief als voetballer) roet in het eten. Zijn seizoen kwam pas laat op gang en hij had niet zoveel matchen. Echter nog in datzelfde seizoen zagen de opleiders dat er potentieel in hem zat en steeg hij al snel binnen de jeugdreeksen. Ook het jaar nadien bleef hij stijgen met als gevolg dat hij sedert begin dit seizoen actief is in 4e provinciale. In deze korte en prille carrière heeft hij toch al 129 matchen geleid als ref of assistent waarvan toch al 18 in 4e provinciale. Martijn is dan ook (terecht) tevreden met het verloop van zijn carrière en het is dan ook zijn ambitie om zo ver mogelijk door te stoten zonder zich vast te pinnen op een specifieke categorie of doel. Hij blijft hierin wel zeer nuchter en realistisch want hij vertelt ons dat het voor hem het belangrijkste is dat hij zich blijft amuseren en dus voor elke match zijn uiterste best doet.
Wanneer we terugblikken op zijn eerste wedstrijd geeft Martijn openlijk toe dat hij gespannen was. Als zoon van een actief ref wou / kon hij zich geen (grote) fouten permitteren maar had hij ook het geluk dat hij bij zijn pa terecht kon voor de vragen vooraf. Onder toeziend oog van zijn pa en peter Luc verliep de wedstrijd te Meulebeke vrij vlot. De grootste moeilijkheid bestond erin om zich juist te plaatsen en te verplaatsen of met andere woorden om zijn plaats /weg op het veld te vinden.
De kop was er af en de carrière gestart. In die drie tot vier jaar heeft hij al heel wat leuke herinneringen opgedaan maar als we hierover wat nakaarten zegt hij dat hij niet één specifiek moment of match wil of kan zeggen maar eerder het ganse 'voetbal -en scheidsrechterswereldje' met daarin vooral de omgang met de collega's /vrienden.
Jammergenoeg is er ook één uitschieter in de negatieve zin. In een wedstrijd van provinciale juniors weigerde Martijn vooraf een treinabonnement van één van de thuisspelers als geldig identiteitdocument. Dit zorgde al voor wat commotie maar de thuisploeg zou volgens hen toch makkelijk winnen want het was een duel tegen de laatste. Niets van waar echter, de thuisploeg raakte maar niet of dreef en kwam gefrustreerd. Gevolg één maal direct rood en één maal twee keer geel. Als klap op de vuurpijl kwam de speler (die niet mocht meedoen omwille van zijn treinabonnement) in de tweede helft op het terrein gelopen... Bij het affluiten volgde het toetje toen hij door alles en iedereen bedreigd werd, ze hem begonnen te verwijten en ze vlak tegen hem gingen staan. Een zeer slechte ervaring die hij gelukkig maar één keer tegen kwam (maar misschien aan de andere kant ook gelukkig eens tegenkwam) en tevens één van de weinige keren waar hij direct na de match huiswaarts is getrokken.
We gingen vervolgens nog wat dieper en we vroegen hem een soort zelfanalyse te maken van zijn sterke punten en nog te verbeteren punten. Hierop antwoordde hij eerlijk dat hij nog wat zal moeten werken aan zijn concentratie. Hij haalt zelf aan dat alles hiermee start en er op korte tijd heel snel iets kan gebeuren. Aan de andere kant voelt hij het spel goed aan en is het contact met de spelers ook rap gelegd. Hier is zijn voetbalverleden (en sporadisch nog heden) niet vreemd aan.
Als ex-voetballer kan hij het echter wel goed vinden met de spelregels. Hij kan zich wel storen aan bepaalde verplichtte gele kaarten bijvoorbeeld bij het te uitbundig vieren van een doelpunt. Voetbal was, is en blijft emotie.
Als slot gaf Martijn nog een raad en een boodschap mee. Als raad geeft hij mee dat het belangrijk is om je eigen ding te doen en je dus ruimte hebt / er ruimte is voor de eigen accenten. Als boodschap geeft hij mee dat de rol van de Vriendenkring zeer belangrijk is om ervaringen uit te wisselen en elkaar met raad en daad bij te staan. De Vriendenkring is en wordt echter meer dan dat want ondertussen is er een hechte groep ontstaan en niet een paar arbiters die samen komen.

Martijn, wij willen je graag bedanken voor deze leuke, spontane en openhartige babbel. Veel succes nog zowel binnen als buiten de arbitrage en hopelijk blijf je je amuseren en je uiterste best doen!

Tot binnenkort,
De redactie